მთავარი
ჩვენს შესახებ
რჩეული
გალერეა
სტატიების RSS
 
დილის გაზეთი
2001-07-01
დათო კიკალიშვილი: ვცდილობ, ყველა ასაკის მაყურებელი გამოვიტყუო

სამაუწყებლო კომპანია "რუსთავი 2"-ის ჟურნალისტს, "კურიერ P.შ."-ის წამყვანს დათო კიკალიშვილს თავისი მშვიდი და გაწონასწორებული ხმით იცნობენ. დათო არა მარტო ეკრანზე, ცხოვრებაშიც ასეთია, ნამდვილი ინტელიგენტი. მასთან საუბარს, ჩემი თხოვნით, მისი მეუღლე თამუნა ციციშვილიც ესწრებოდა.

თუმცა, დათოსთან, კვირის მოვლენების ანალიტიკოსთან, საუბარი მაინც, ვფიქრობ, ოდნავ უცნაურად და უჩვეულოდ დავიწყე თუმცა, არცთუ უსაფუძვლოდ.

- დათო, თუ მიგიღიათ საყვედური საჯაროდ და როგორი რეაქცია გქონიათ მასზე?

- საჯაროდ? რა ვიცი, ხშირად არ მქონია ასეთი სიტუაცია. ვერ გეტყვით, რომ ძალიან მსიამოვნებს, მაგრამ ვცდილობ, რომ იქიდან რაღაც დასკვნები გამოვიტანო. ისე, ძირითადად, მაყურებლები პროგრამის შემდეგ რეკავენ და სხვადასხვანაირი რეაქცია აქვთ ხოლმე.

- თქვენ თუ გისაყვედურიათ საჯაროდ სხვისთვის?

- თუ ვინმესთან რამე გასარკვევი მაქვს, მას პირისპირ ველაპარაკები, რადგან ამ შემთხვევაში გარემოს დატვირთვა მოხსნილია და ვფიქრობ, ასე ჯობს.

- თქვენი კომპანიის ("რუსთავი 2") ხელმძღვანელები გაწაფულები ხომ არ არიან ხმამაღალ, საჯარო საყვედურებზე?

- არა. ჩვენ შორის ყოველთვის ნორმალური დიალოგია, ძირითადად, პროგრამის ბედ-იღბალზე, რა უნდა გავაკეთოთ, რომ კარგი იყოს. კარგია სხვადასხვა მხრიდან დანახული პროდუქცია. გადაცემა საინტერესო რომ იყოს, სასურველია და საჭირო პროფესიონალი რეჟისორი, სხვადასხვა პროფესიის ადამიანები, ნიჭიერი პროდიუსერი, რადგან გადაცემა კრებითი ნაშრომია.

- როგორ მოხვდით "რუსთავი 2"-ში?

- ქართულ-ამერიკული ორგანიზაცია - "ინტერნიუსი" რეგიონულ პროგრამას - "კვირას" ამზადებდა. "რუსთავი 2" მას ეთერში უშვებდა. პროგრამა მზადდებოდა გრანტებით. ის რომ ამოიწურა, "რუსთავი 2"-მა გადაწყვიტა, ეს პროექტი თავისთან წამოეღო და თვითონ დაეფინანსებინა. ასე თავისთავად მოხდა ყველაფერი.

- დათო, გადაცემის წაყვანის თქვენებური სტილი გაქვთ. "რუსთავი 2"-ის მეტყველების პედაგოგისგან (მანანა ბერიკაშვილისგან) მსმენია - "დათოს მანერული მეტყველება აქვს ეთერში. ვინც მას იცნობს, ასეთი ინტელიგენტი, დამყოლი პიროვნება ცოტაა და სასიამოვნოა მასთან მუშაობა". თქვენ რას იტყვით ამასთან დაკავშირებით?

- ჰო, ალბათ. მანანას ვეთანხმები.

თამუნა: - მანერული? მე რომ არ მეჩვენება ასე?!

- ნერვიულობის მომენტი ხომ არ გძლევთ ხოლმე? მაინც პირდაპირი ეთერია.

- საერთოდ, ჩემი სურვილია, მაყურებელთან რაღაცნაირად, უშუალო დიალოგი მქონდეს. შეიძლება, ეს შემდეგ მანერულობაში გადადის. მანანა პროფესიონალია, ვამბობ, რომ ქართული მეორედ მასწავლა. ვიცი, რომ ბევრი უნდა ვივარჯიშო, მაგრამ დრო აღარ მრჩება.

- თქვენს უშუალო უფროსთან - ნიკა ტაბატაძესთან როგორი ურთიერთობა გაქვთ? ის ხომ საინფორმაციოს განაგებს თქვენთან.

- ერთმანეთთან ნორმალური, პარტნიორული ურთიერთობები გვაქვს. ნიჭიერი და ენერგიული ადამიანია. იცის, რა უნდა და კარგადაც აკეთებს.

- იმავე საქმეს თქვენ ვერ შეძლებდით?

- რომ შემძლებოდა, მის ადგილას მე ვიქნებოდი. მას თავისი ადგილი აქვს, მე ჩემი ადგილი მაქვს.

- რა ეტაპებად დაყოფდით თქვენს განვლილ ცხოვრებას?

- განსაკუთრებულობით არასდროს გამოვირჩეოდი. ყოველთვის წყნარი ვიყავი, ჩემთვის ვიჯექი შინ და ვკითხულობდი. რეალურ ცხოვრებასთან ჩემი პირველი შეხება ის იყო, რომ რუსულ ჯარში ვიყავი. იქიდან რომ ჩამოვედი, იურიდიულზე ჩაბარება გადავწყვიტე. ჩავაბარე. ცოტა ხანს პროკურატურაში კურიერად ვმუშაობდი. მერე, ჩვენთან სიტუაცია რომ აირია, ჟურნალისტიკაში აღმოვჩნდი, მეორე არხზე დავიწყე მუშაობა.

- მგონი, იქ თქვენმა სიდედრმა მიგიყვანათ, რამაც იურისტში ჟურნალისტური მიდრეკილებების გაჩენას შეუწყო ხელი.

- მართალია, მეორე არხზე ჩემმა სიდედრმა, მანანა ანთაძემ მიმიყვანა. მანანა ზაზა დარასელს ახლოს იცნობდა. მაშინ მეორე არხზე ახალი საინფორმაციო ჯგუფი აიყვანეს. შემოთავაზება მივიღე, რაღაც მეც მეცადა. ვცადე და ნელ-ნელა დაიწყო ჩემი საქმიანობა. მარტივი საქმით დავიწყე, წლის ბოლოს გამომშვები რედაქტორი ვიყავი, სამი წლისთავზე ეკონომიკის თემაზე ჩემი პატარა გადაცემაც მქონდა. მერე "ინტერნიუსში" კონკურსი იყო და იქ წავედი.

- მოკლედ, იმას, რომ ჟურნალისტური განათლება არა გაქვთ, ხელი არ შეუშლია...

- არც იურიდიული მაქვს დამთავრებული, მეხუთე კურსიდან წამოვედი.

- დღეს ძნელი არ იქნება თავის აღდგენა, ყველა გიცნობთ და პრობლემას არავინ შეგიქმნით.

- იქიდან იმიტომ წამოვედი, რომ მიმაჩნია, თუ რამეს აკეთებ, ბოლომდე უნდა გაიხარჯო, სანახევროდ არაფერი ვარგა. ამიტომაცაა, რომ ჟურნალისტიკამ წაიღო მთელი დრო და ენერგია.

- ისე, თუ ჟურნალისტიკაში იქნებით, ეს სფერო ისევ იმდენ ენერგიასა და დროს წაიღებს...

- ახლა რაღაცნაირად ძალები უნდა მოვიკრიბო. პროგრამა-მინიმუმი მაქვს: ინგლისური ვისწავლო, მაქსიმუმი - იურიდიული განათლება დავასრულო.

- ვიცი, რომ ვერაზე დაიბადეთ.

- დიახ. 53-ე სკოლაში ვისწავლე მერვე კლასამდე, შემდეგ მე-18 პროფესიულ ტექნიკუმში, რესტავრაციის ფაკულტეტზე განვაგრძე სწავლა. მხატვრობა მინდოდა, ჩემი ძმის მსგავსად. იგი ჩემზე უფროსია და მისი გავლენით მეც ვხატავდი. ჯარიდან რომ დავბრუნდი, გითხარით, იურიდიულზე შევიტანე საბუთები. მერე ჟურნალისტიკამ გამიტაცა...

- მაინც რა არის ეს ჟურნალისტიკა, ასე რომ იზიდავს ადამიანებს?

- ხანდახან ჟურნალისტსა და იურისტს ერთმანეთს ვადარებ. ორივესთვის მთავარია სიმართლის ძიების სურვილი. ჟურნალისტიკაში აქტიური სამუშაოა, სულ ხდომილებებია შენს ცხოვრებაში. საინტერესოა, ბევრ ადამიანს ეცნობი, ურთიერთობას ამყარებ, თან მაყურებელი ხარ და მერე, ამას დამატებული, სხვებს გადასცემ, გამტარი ხდები.

- თან ტელეჟურნალისტიკას ის ახასიათებს, რომ ეკრანზე გამოჩენისთანავე პოპულარული ხდები, არა?

- ვერ ვიტყვი, რომ არსებობს ადამიანი, ვისაც ეს არ სიამოვნებს. ვფიქრობ, საქართველოში არ არიან მეგავარსკვლავები, ისეთები, ქუჩაში რომ დასდევენ...

- თქვენ რა, ვარსკვლავი არ ხართ?

- არ ვიცი (მხრებს იჩეჩავს). რეკლამისთვის კარგია, რომ იყო, გამოჩნდე, მერე შენს გადაცემას რომ უყურონ.

- თამუნა, არის თუ არა თქვენი ქმარი ვარსკვლავი?

- პოპულარული ნამდვილად არის. ვარსკვლავებზე რომ საუბრობენ, სულ ჰოლივუდი მახსენდება, ძირითადად, ასოციაცია ხელოვნებას უკავშირდება. დათო ტელევარსკვლავი? რატომაც არა.

დათო: - მიმაჩნია, რომ ყოველდღიური ნიუსების წამყვანები უფრო პოპულარები არიან, მეტად ტრიალებენ ადამიანების თვალწინ. მეც ვცდილობ... (იცინის).

- კიდევ რა გეგმები გაქვთ?

- შვილები - ელენე და გიორგი იზრდებიან. ჩვენთვის ახლა მათი განათლებაა მთავარი. ბიუჯეტის საგრძნობი ნაწილი ელენეს ფასიან სკოლაში მიდის. გიორგი იზრდება და სულ მალე მასაც დასჭირდება ფინანსები. ამიტომ ინგლისურიც კარიერის ზრდისთვის მინდა, რომ მეტი შემოსავალი მომიტანოს.

- დათო, ცხოვრება მოულოდნელობებით არის სავსე. ხვალ შუაგულ პოლიტიკაში რომ აღმოჩნდეთ, ამაზე არ გიფიქრიათ? მერე ეკრანიდან იქნებ თქვენი ქონებრივი დეკლარაციის შესახებ საუბარიც მოვისმინოთ.

- არა მგონია (ისე, იცინის, ალბათ, თავი წამით კანონმდებლად ან აღმასრულებლად წარმოიდგინა. - ლ.ფ.). ცხოვრებაში ადამიანმა შენი საქმე უნდა აკეთო. თუმცა, ყველაფერი ხდება, მაგრამ ნაკლებად ვფიქრობ, რომ რაღაც ამის მისწრაფება ან შესაძლებლობა მქონდეს.

- დათო, თავისუფალი ადამიანი ხართ, თუ ხანდახან ზღუდავთ თავს რაღაც ჩარჩოებში?

- დღეს ვაკრიტიკებთ კომუნისტებს, ბევრს ვსაუბრობთ მათზე, იმ პერიოდზე, მამების თაობას ვეკამათებით, რომ ისინი ყველაფერს ემორჩილებოდნენ, კონფორმისტობას ვწამებთ. არავინ იცის, მსგავს სიტუაციაში ვინ რას მოიმოქმედებს, როგორ მოიქცევა. შეიძლება, რაღაც სურვილები მქონდეს, რომ ამას არ გავაკეთებ, რაღაცისთვის თავს გავწირავ და სხვა, მაგრამ ცხოვრებაში არის მომენტები, როცა წინასწარ არც კი იცი, რას გადაწყვეტ.

- თამუნა, ვიცი, რომ ხელოვნებათმცოდნე ხართ. სპეციალობით არ გიმუშავიათ?

- ვმუშაობდი. ბოლო კურსზე ვიყავი, მუშაობა რომ დავიწყე. ელენიკო მაშინ ორი წლის იყო. არსებობდა ერთი ფანტასტიკური კერძო გალერეა "ვაჩა". სრული თავისუფლება გვქონდა. ვაწყობდით მშვენიერ გამოფენებს. ასე რომ, ოთხი წელი ექსპოზიციონერი ვიყავი. მუშაობა მაშინ შევწყვიტე, როცა გიორგიზე ვიყავი ფეხმძიმედ. მერე თავიდან ვეღარ დავიწყე.

- დათოს პროგრამას რომ უყურებთ, მასთან ერთად განიცდით, თუ ეს გრძნობა საერთოდ არ გაქვთ, უბრალოდ, მაყურებელი ხართ და მორჩა?

- სამწუხაროდ, ისე ხდება, რომ უმეტესად ვერ ვუცქერ დათოს გადაცემას: ხან ბავშვის ბრალია, ხან რა მიშლის ხელს და ხან რა. როცა ვუყურებ, ყურადღებით ვუსმენ. ალბათ, ისე, როგორც ყველა. ნერვიულობით ნამდვილად არაფერზე ვნერვიულობ. სულ მაინტერესებს, რას მეტყვის. შინ ხომ, ძირითადად, ისეთ საკითხებზე არ ვსაუბრობთ, რაზეც დათო ეკრანიდან გვესაუბრება. ოჯახში სხვა თემას რა გამოლევს.

- მაინც, როდის გაიცანით ერთმანეთი?

თამუნა: - პირველ კურსზე ვიყავი. წელს, 12 ოქტომბერს 10 წელი გვისრულდება, რაც ერთად ვართ. 12 ოქტომბერს დავიწერეთ ჯვარი.

- ყველაფერი ჩვეულებრივ, ტრადიციულად მოხდა თუ ქორწილამდე გაიქეცით?

თამუნა: - ძალიან ტრადიციული იყო, ნიშნობა გვქონდა. რატომღაც ასე გადავწყვიტეთ, რომ დაგვეცვა ტრადიციები, რასაც მოჰყვა ქორწილი და თანაცხოვრების წლები.

- დათო, როგორ აფასებენ მშობლები თქვენს ნამუშევარს პირდაპირ ეთერში?

- მამაჩემმა იცის ხოლმე თქმა: - ხანდახან ცოტა მოზომეო. ბუნებრივიცაა. მე უფრო მეტი დრო მაქვს, რამე მოვლენა მეტად გავიაზრო, რაღაც უფრო სხვა კუთხით დავინახო. კვირაში ერთხელ მიწევს მაყურებელთან კონტაქტი. არც ისეთი უნდა იყოს, რომ ვიღაც ახალგაზრდა, ენერგიული ტიპი მოდის და თავის აზრებს გახვევს. ამიტომ მინდა, მსჯელობაზე გამოვიტყუო მაყურებელი, როგორც 20 წლის ახალგაზრდა, ისე 70 წლის ასაკოვანი ადამიანი.

ავტორი: ლალი ფაცია


კალენდარი
სექტემბერი  2001
ორშ   
სამ   
ოთხ   
ხუთ   
პარ   
შაბ   
კვ   
 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
სტატიების გამოწერა
სახელი
ელ-ფოსტა
 
გაზეთები
ახალი თაობა
11x11
იმედი
ქიზიყი
შირაქი
სტუდენტური ნიუს
სარბიელი
თავისუფალი გაზეთი +
საქართველოს რესპუბლიკა
24 საათი
21-ს ქვევით
24 საათი - ბიზნესი
ლელო
24 საათი - დედაქალაქი
7 დღე
ალიონი
ახალი ეპოქა
ახალი 7 დღე
ახალგაზრდა ივერიელი
არილი
ახალი საქართველო
ალტერნატივა
აფხაზეთის ხმა
აქცენტი
ბანკი პლუს
განახლებული ივერია
გურია - news
დიასპორა
დილის გაზეთი
დრო
დრონი
ეკო-დაიჯესტი
ვეჩერნი ტბილისი
თანამემამულე
თბილისი
თბილისის სიახლენი
ივერია - ექსპრესი
იმერეთის მოამბე
იბერია - სპექტრი
კახეთის კარიბჭე
კახეთის ხმა
კავკასიონი
კვირას
კვირის პალიტრა
კვირის პანორამა
ლანჩხუთი პლუს
ლიტერატურული საქართველო
მეანაბრე
მენორა
მეოცე საუკუნე
მერიდიანი 44
მიწის მესაკუთრე
მწვანეყვავილა
ობშეკავკაზსკაია გაზეტა
ოლიმპი
რეზიუმე
საბანკო ბიულეტენი
საგურამო
საქართველო
საქართველოს ებრაელობა
სპორტის სიახლენი
ხალხის გაზეთი
ხვალინდელი დღე
ქართული
ქომაგი
ქუჯი
ცოცხალი
ჯორჯიან თაიმსი
ჯორჯია თუდეი
ჩვენი მწერლობა
ჩოხატაურის მაცნე
ღია ბოქლომი
ცისკარი
შანსი
2000
რეზონანსი
იმედი
საერთო გაზეთი
ახალი ვერსია
ლიტერატურული გაზეთი
Created by EVENS   2010

მთავარი
ჩვენს შესახებ
რჩეული
კონტაქტი